Калі Заратустру споўнілася трыццаць гадоў, пакінуў ён радзіму і роднае возера і падаўся ў горы. Там ён шчасціўся з духу свайго і адлюдненасці і не стамляўся ад гэтага цэлых дзесяць гадоў. Але нарэшце перамянілася ягонае сэрца, — і аднаго разу раніцай, прачнуўшыся на золку, ён устаў перад сонцам і так сказаў да яго: О вялікае свяціла! У чым было б тваё шчасце, калі б не было ў цябе тых, каму ты свеціш? Дзесяць гадоў ты ўзыходзіла над маёй пячорай: ты стамілася б ад свайго святла і руху, каб не я, каб не мой арол і не мая змяя. Але кожнае раніцы мы чакалі цябе, прымалі шчодрасць тваю і мілаславілі цябе за гэта. Глянь! Я ўжо стомлены сваёю мудрасцю, як пчала занадта вялікім узяткам; і вось — мне патрэбныя рукі, каб разамкнуліся да мяне.
Дей про Таксист
03 08
Мне было очень захватывающе. Идея понравилась неимоверно. Переживательных моментов тьма, но они не затянуты и не перерастают в безнадёжность. Седьмая книга выбивается из общего ряда в лучшую сторону.
Миллиардер, приговорённый ………
obivatel про Королюк: Манифестация [СИ] (Альтернативная история, Самиздат, сетевая литература)
30 07
Попал, значится, некто в каменный век. Нашел подходы к Вождю, привлёк его внимание. Дальше уговаривает копать глину: из глины потом кирпичи, из кирпичей печь, из руды - сразу в железный век. А вождь его, значится, скрутил, ……… Оценка: отлично!
Прочитавшие эту книги читали: